Ein søndagstur... inn i eventyret.

Det var ein gong... for ikkje så lenge sidan... at eg gav meg ut på ein tur. Den starta på eit tun, ikkje så langt frå der eg bur, og enda opp på ein stad eg ikkje hadde vore før. For å sei det slik, livet overraska meg, slik det ofte gjer.

Stien gjekk langsmed dei høge trea som strekte seg mot himmelen. I tiår hadde dei vokse, strekt seg mot det livgjevande lyset, vakse seg tjukke og store. Dei hadde vorte ståande, sjølv om hauststormane ruska i dei og vinterstormane prøvde å velta dei.

Det var ein sti som eg ikkje visste om. På ein dag som kom etter ein regnværsdag, gjekk eg der, og stien eg gjekk på var full av vatn. Difor vart eg opptatt av stien, av å setja føtene rett. Kven vil vel verta våt på føtene?

Det var kanhende difor eg såg dei, soppane som vaks langsmed stien. Dei stod der og minna mest om hyttene i ein kraal, du veit ein slik afrikansk landsby. Ikkje det, eg har vore i Afrika, og eg har aldri sett ein kraal - i verkelegjeita, meiner eg. I grunnen har eg vel mest aldri sett sopp heller, eg vender oftast nasen oppover og utover. Berre når eg må, og verkeleg må, ser eg ned og berre nokre gongar, legg eg verkeleg merke til dei små tinga som ligg framfor føtene mine.

Eg måtte ned på kne der, for å få med meg dette underet. Desse soppane som anga av jord, luft og vatn . og sopp sjølvsagt. Der på kne i graset kjende eg at Skaparen av alle ting kom meg nær.

Det var då eg såg lyset. Ned frå himmmelen kom det, denne søndags ettermiddagen, og borte på hi sida av vatnet traff det eit lite nes. Bakom det låg verda i mørker, men nett der traff haustsola, og fekk vekstane til å lysa som eit Soria Moria slott.

Ved enden av vatnet såg eg naustet ved strandkanten, det som var bygd for lenge sidan. I armod og naud hadde dei levd, husmannen og familien hans. På den vesle husmannsplassen var det nok nokre sauer og ei ku, men dei hadde nok ikkje hest. Som så mange andre stader, var det husmannskona som vart spend føre plogen, og ho var nok og med og rydda myrene, og bygde steingardar av dei mange steinane dei fann - og bygde naust.

Båten var halve næringa. Med den kunne dei få litt meir mat på bordet, og fisken kunne seljast til folk med litt meire pengar. Sjølv presten åt fisk, og han kunne betala i blanke skillingar. Og skillingane kom vel med når skatt og festeavgift skulle betalast.


Eg stod ved det gamle båthuset og tenkte på familiane som hadde budd her. Det var på deira rygg eg stod, på forfedrane sine ryggar, og eg kjende ei inderleg takksemd.